เมื่อวานอาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาทวงเล่ม เป็นอีกครั้งที่โทรมาย้ำเองว่า
ผมมาทวงความคืบหน้า …. เพิ่งนึกได้ หรือว่า แกโดนอะไรมาไหมถึงได้มาจี้เรา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ 2 ปีที่ผ่านมามันไม่ได้ต่างกันเลยกับสิ่งที่อยู่ในมือเรา
จะต่างกันก็ตรงเรื่องความตั้งใจ ที่ในตอนนี้มันน้อยลง ๆ จนไม่คิดที่จะสนใจ แต่ก็ยังอยากจะให้มันจบ ๆ
ไปเหมือนกัน คาราคาซังกันมานานแล้ว ทำยุญก็ไม่ไหวจะเผื่อให้ เข้าใจแล้วว่าการทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ฝืน
มันยากยังไง ไหนต่อสู้กับตัวเองแล้ว สิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวอีก
หลายคนก็บอกว่าทำยังไงก็ได้ให้ทันจบ ๆ
ใช่ตอนนี้ก็นึกถึงสิ่งนี้อยู่ ทำยังไงก็ได้ให้มันจบ
ไม่สนแม้แต่ว่าจบมาจะเอาไปทำอะไร หรือว่าจบแล้วได้อะไรจากการที่เราทิ้งเวลาไปร่วมๆ
5 ปี นานมากเลยนะ กับการเรียนครั้งนี้ เงินว่าเสียเยอะแล้ว เวลาที่เสียไปนี่สิ ยิ่งเสียดายกว่า
เราน่าจะได้อะไรมากกว่านี้ ตอนนี้ก็ได้แต่บ่น
และมองดูคนรอบข้างที่เรียนทีหลังแล้วก็จบไป …
ได้แต่นึกว่าเราเองนี่มัวแต่ทำอะไรอยู่ สิ่งที่อยาก สิ่งที่หวังจริง ๆ มันอยู่ไหน
รวมถึงอารมณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเปลี่ยว จะเวิ้นเวอ
หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกิดขึ้นแล้วทำให้เราไม่มีสมาธิในการทำงาน
รวมถึงความตั้งใจของชีวิตไปวัน ๆ รวมถึงการที่จะรู้สึกดีกับใคร…แต่แล้ว
ก็เหมือนจริงจังเองมากไปคนเดียวตลอด…
