ปีนี้ เกิดอารมณ์อยากไปหาแม่ ประจวบกับลอยกระทงพอดี (และอยากไปถ่ายโคมด้วย) ก็เลยเริ่มด้วยการเดินทางที่ไม่คิดว่าจะไม่เดินทางด้วยรถไฟ ก็ได้ไปด้วยทางนี้ เอาซะนานนนนนนนน เกินคุ้ม เพราะออกตั้งแต่ 6 โมงเย็น ถึงเชียงใหม่เกือบ 10 โมง (โอวแม่เจ้า ยังดีว่าที่ขากลับไม่เลทมาก แต่เวลาก็พอ ๆ กัน แต่ถามว่าเอาอีกไหม คงไม่หละค่ะ .. แพงไป)
โดยเป้าหมายหลักของการไปครั้งนี้ คือจะไปถ่ายโคมที่พุทธสถาน .. แต่ว่าทำไมเหมือนไม่อิ่ม ไม่เต็มยังไงก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่ว่ากลับเขาบ้านทั้ง 2 คืน เที่ยงคืนกว่าทั้ง 2 วัน (โตแล้วลายออก) แต่ก็เหมือนว่ายังไม่ครบไงก็ไม่รู้ อย่างน้อย ก็โคมที่แต่งตามแจ่งต่าง ๆ และหน้า 3 กษัตริย์ เราไม่มี ไม่ได้ถ่ายกับเขา (ถึงแม้ว่าจะอยู่กับกล้องพี่ปุ๊กก็ตาม .. อ้อการเดินทางครั้งนี้ มีเพื่อนร่วมทริป อีก 3 หน่อ คือ พี่ปุ๊ก เลี้ยม และบิ๊กค้าบบบ) แข่งเรือวันกระทงเล็ก ก็ไม่ได้ถ่ายกับเขาอีก เลยเหมือนขาด ๆ มาก ถึงมากที่สุด ส่วนเรื่องลอยกระทง ไม่ได้อยู่ในหัวอยู่แล้วเฉยๆ ส่วนลอยโคมก็อ่ะนะ เหมือน ๆ ว่าจะได้ลอย แต่ไม่เป็นเรื่องเป็นราวเท่าไหร่ เพราะว่าตั้งใจจะถ่ายอย่างเดียว ก็เลยไม่ได้รูปอย่างที่ต้องการ และอยากจะได้รูปแจ่ม ๆ ต้องถ่อไปตั้งแต่ 3 โมงครึ่งนี่ดิ ก็เลยอดไป
แต่ก็ถือว่าพอใจระดับหนึ่ง เพราะความรู้สึกที่ได้อยู่ในเหตุการณ์ มันดีแบบบอกไม่ถูก ก็เลยได้แต่ถามว่าตัวเองมัวทำอะไร ที่ไม่เคยมาก่อนหน้านี้ ตั้งแต่อยู่เทคโน ก็ไม่คิดมา เสียดาย (เพราะว่าคนยังไม่เยอะเท่านี้ และไม่ต้องเบียดกันแบนี้ ) แต่อย่างน้อยก็ได้มา และได้มากับพี่ กับน้องเรา ๆ
ส่วนครั้งหน้าก็ต้องดูก่อนว่ายังไง เพราะอนาคตยังต้องดูกันต่อไป …

แค่ในหนึ่งเดือน เราต้องจิตตก น้ำตาไหล .. เพราะคำพูด และการกระทำของเรา ที่เกิดกับคนที่เรารัก เราแคร์ ..

คราวนี้ มาเป็นครูที่รักคนหนึ่ง .. ที่เป็นมากกว่าครู เหมือนเพื่อน เหมือนพี่สาว เหมือนแม่ ..

แต่ตอนนี้ ไม่มีแล้ว .. ไม่เคยคิดว่าจะจบความสัมพันธ์กันง่าย ๆ เหมือนคนไม่รู้จักกัน ไวขนาดนี้

ถึงแม้ที่ผ่านมา อาจจะหายกันไปบ้าง เงียบไปบ้าง แต่ก็ยังติดต่อ โทรหากันอยู่ (ทั้งที่ดูเหมือนครูจะมากกว่า)

แต่วันนี้กลับเป็นครั้งสุดท้าย ที่จะได้คุยกัน ถึงจะเป็นเพียงตัวอีกษรก็ตาม ..

แต่ทำไม มันถึงได้กลายเป็นครั้งสุดท้ายไปได้ .. แล้วจากนี้จะได้ยินใครคอยมาเล่า มาสอน หลาย ๆ อย่างให้ฟังอีก หรือแม้กระทั่งเรื่องราวต่าง ๆ

แล้วเราจะส่งโปสการ์ดให้ไม่ได้แล้วใช่ไหม ..

ครูค่ะ .. ขอโทษมาก ๆ ค่ะ ที่ไม่รู้แม้กระทั่งว่าครูล้อเล่น

ขอโทษจริง ๆ ที่มันต้องออกลงเอยแบบนี้ …

จะระลึกถึงเสมอค่ะ …

คราวนี้ .. ก็มาเป็นเรื่องระหว่างเรากะหม่าม้าจนได้ จากที่ว่าเล่น ๆ แหย่ ๆ มาไม่รู้ต่อกี่เรื่อง ก็ไม่เท่าไหร่ งอนไป งอนมา โกรธ ไป โกรธมา หายกันได้เอง ไม่รวมเรื่องที่พี่เค้าโกรธเราตอนเอเชี่ยนเกมส์ (จากที่เล่าให้ฟัง .. ซึ่งเราเองก็จำไม่ได้อีก)
คราวนี้ .. เพราะจากเราเองแท้ ที่ดันอยากได้พวงกุญแจของสตาร์บัค หากไม่รู้สึก ไม่อยากได้ อยากมี มันคงไม่เกิดเรื่องขึ้น จะรู้ไหมว่าจะเอาให้ได้สีเขียว เพราะเราเองก็บอกแล้วว่าไม่ได้สีเขียวก็ไม่เป็นไร ไม่เอาก็ได้ ก็กลายเป็นเรื่องว่าเราไม่รู้ว่าตั้งใจจะหาให้แค่ไหน ทำไม่จะไม่รู้หละ การทำอะไรสักอย่างที่ตั้งใจจริง ๆ
คราวนี้ .. ไม่รู้ว่าหม่าม้าโกรธตรงไหน แต่ก็รับรู้ได้ทันทีว่าโกรธเราแน่นอน เอาไงดี ง้อไม่เก้ง รู้แค่ว่า “โกรธกับงอนไม่เหมือนกันนะ” เอาหละสิ เอาไงดี คิดแม้แต่จะซื้อของไปง้อ แต่ว่า.. ก็อีกนะ ไม่รู้สิ อย่าดีกว่า
คราวนี้ .. ก็ทนไม่ได้อีก เหมือนมันค้าง ๆ อยู่ในหัว ..โทรไปง้อตอนเย็นอีกสักที คุยกันประมาณไม่รู้เหมือนกันว่ามันดีขึ้น หรือว่าแย่ลง รู้แค่ว่าเป็นการคุยไปร้องไห้ไป ในรอบหลาย ๆปี (ไม่นับรวมครั้งที่พ่อตาย) เอ๋..ยังไงนิเรา เกิดอะไรขึ้นกันนิ
เอาเป็นว่าเราคงจะต้องระวังคำพูด หรือความคิด นิสัยต่าง ๆ ของเราให้มากขึ้น สนิทกับใครสักคนแล้วต้องเป็นเรื่องอย่างงี้แล้วไม่ดีเลย

แล้วก็เข้าสู่ปีที่ 4 จนได้ 
จากที่ก่อนหน้านี้เริ่มมีความคิดว่าอยากจะเปลี่ยนที่ทำงาน(อีกแล้ว)  ทั้ง ๆ ที่หลายคนอยากมาทำงาน (หรือเปล่า)
คล้ายๆ ที่เรียบกว่าคนในอยากออกคนนอกอยากเข้า 
ได้แต่ประเมินตัวเองว่าได้อะไรบ้าง และให้อะไรบ้างจาก กับที่นี่

ไม่รู้สิบอกไม่ถูกเหมือนกัน  แต่น่าจะไม่เวิร์กนะกับที่นี่บอกไม่ถูกอีกเหมือนกัน
หากคิดว่าจะเป็นวิศวกรต่อไปจริง ๆ ที่นี่คงไม่รุ่งแน่กับเรา  บางทีเราเองอาจจะลืมตัวเองก็ได้
ว่าได้”พยายาม”หรือยัง “ตั้งใจ” หรือยัง นั่นสิ แต่มองเห็นโอกาสนั้นไม่เจอจริง   ๆ สำหรับเรา 
ทำไมการทำงานต้องมีนาย มีพวก 
ทำไมถึงไม่ดูจากการทำงานก่อน
โดยไม่ต้องดูว่าลูกน้องใครมันคงจะดีกว่านี้ 
…เฮ้อ

 

จะอยู่ไปได้นานแค่ไหนนะที่นี่  .. จะถึง 5ปี หรือเปล่าไม่รู้  รู้แต่ว่าต้อง “เพียรพยายาม”
กับเรียนให้มากกว่านี้

 

 

แป๊ป ๆ ก็เวียนมาครบอีกจนได้ วันที่ 9 เดือน 9 ปี 2010 ซึ่งปีนี้ก็เรื่อย ๆ เหมือนทุกปี

แต่เพียงแค่ว่าได้ไปนึกถึงเพื่อนอีกคนที่เคยรู้จักสมัยเมื่อครั้งมาทำงานครั้งแรกที่กรุงเทพ  

เป็นมิตรที่ดี เป็นห่วง คอยช่วยเหลือต่าง ๆ ไม่ได้คิดว่าเราเพิ่งจบ ไม่รู้เรื่อง คอยชวนเที่ยย ชวนคุยไป นู้น นี่ นั่น

สารพัด จนเราเองก็เออแหะ คนนี้ดีจัง .. แต่แล้ววันหนึ่งเกิดทะลึ่งในอารมณ์ของตัวเอง คิดอะไรบ้า ๆบอ ๆโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น

ทำอะไรให้ไม่พอใจหรือว่าโกรธอะไร เอาไปเอามาไม่คุยกันเลยเป็นปี ๆ จนล่าสุด ก็ส่งเมลมาถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา .. นั่นดิ

ทำไมชอบให้อารมณ์งี่เง่า ๆ ของเรามาครอบงำจนทำให้ต้องเสียคนที่รู้จักไปด้วยนะ  

แต่ก็รู้นะว่ายังอยากคุยกัน ติดต่อกัน แต่ว่าเราไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยมั้ง เหมือนที่พี่อิ๋มบอก ว่าเรา"ขี้เก็ก" ไป หละมั้ง

ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังแล้วกันนะ….ตาล

หยุดวันแม่ที่ผ่านมา .. ได้โอกาสเหมาะพาแม่ไปเที่ยว ซึ่งเป็นครั้งแรกของแม่ที่ได้มา ไม่รู้ว่าจะชอบรู้เปล่า เพราะว่าไม่ได้บอกล่วงหน้าว่าจะพาไป แต่ก็น่าจะโออยู่นะ เพราะว่าไปกันทั้งน้อง ทั้งเรา แล้วยัง บ้านบิ๊กบิ๊กอีก สนุกสนานตามสถานการณ์

เสียดายที่ว่าไม่ค่อยได้พาไปไหน ที่ดัง ๆ ที่ควรจะได้ไปบ้าง เสียเวลาไปกับขับรถเลยไปหน่อย ไม่เป็นไรคราวหน้าแก้ตัวใหม่ เพราะครั้งนี้ถือว่าไปลองเชิงก่อน เพราะใจเรามันต้องมันกว่านี้ สวยกว่านี้ ถึงจะไปหน้าฝนก็ตาม

ดูเวลาแต่ละวันมันผ่านไปไวจริงๆ เหนาะ
จากวัน เป็น เดือน จาก เดือน เป็น ปี นี่อีกไม่กี่เดือนก็จะปลายปี จะหมดปี
แต่เราเองยังดูเนือย ๆ ไม่มีจุดหมายอะไรสักอย่าง หรือว่าเป้าหมายว่าเราจะทำอะไรสักอย่าง
มันไม่มีอะไรเลย ดูคนอื่น ๆ ยังดูมีความมุ่งมั่นว่าจะทำอะไร ได้อะไร เอาอะไร
เดินต่อไป ยังไง   เรามันใช้ชีวิตไปวัน ๆ
จริง ๆ 

ทำไมต้องหาหลัก
หรือว่าเป้าหมายอะไรสักอย่างในการดำเนินชีวิตด้วยเหรอ การที่ทำงานไปวัน ๆ ใช้ชีวิตไปวัน
ๆ มันดูไม่มีจุดหมาย หรืออะไร ๆ เลยหรือ 
เพราะเราเองบางทีมันดูเลื่อนลอยจริง ๆ ก็ได้แต่มองคนอื่นไป
ว่าทำไมเขาถึงมีครอบครัวได้ สามารถเลี้ยงดูคนอื่นได้ นอกจากตัวเอง
เราเองดูเหมือนไม่มีอะไร มันก็ยิ่งไม่มีอะไรไปอีก 
.. เฮ้อ

เมื่อวานอาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาทวงเล่ม  เป็นอีกครั้งที่โทรมาย้ำเองว่า
ผมมาทวงความคืบหน้า …. เพิ่งนึกได้ หรือว่า แกโดนอะไรมาไหมถึงได้มาจี้เรา  ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ 2 ปีที่ผ่านมามันไม่ได้ต่างกันเลยกับสิ่งที่อยู่ในมือเรา
จะต่างกันก็ตรงเรื่องความตั้งใจ ที่ในตอนนี้มันน้อยลง ๆ  จนไม่คิดที่จะสนใจ แต่ก็ยังอยากจะให้มันจบ ๆ
ไปเหมือนกัน คาราคาซังกันมานานแล้ว ทำยุญก็ไม่ไหวจะเผื่อให้  เข้าใจแล้วว่าการทำในสิ่งที่ไม่ชอบ ฝืน
มันยากยังไง ไหนต่อสู้กับตัวเองแล้ว สิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวอีก

หลายคนก็บอกว่าทำยังไงก็ได้ให้ทันจบ ๆ
ใช่ตอนนี้ก็นึกถึงสิ่งนี้อยู่ ทำยังไงก็ได้ให้มันจบ
ไม่สนแม้แต่ว่าจบมาจะเอาไปทำอะไร หรือว่าจบแล้วได้อะไรจากการที่เราทิ้งเวลาไปร่วมๆ
5 ปี นานมากเลยนะ กับการเรียนครั้งนี้ เงินว่าเสียเยอะแล้ว เวลาที่เสียไปนี่สิ ยิ่งเสียดายกว่า
เราน่าจะได้อะไรมากกว่านี้ ตอนนี้ก็ได้แต่บ่น
และมองดูคนรอบข้างที่เรียนทีหลังแล้วก็จบไป …
ได้แต่นึกว่าเราเองนี่มัวแต่ทำอะไรอยู่ สิ่งที่อยาก สิ่งที่หวังจริง ๆ มันอยู่ไหน

รวมถึงอารมณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเปลี่ยว จะเวิ้นเวอ
หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกิดขึ้นแล้วทำให้เราไม่มีสมาธิในการทำงาน
รวมถึงความตั้งใจของชีวิตไปวัน  ๆ  รวมถึงการที่จะรู้สึกดีกับใคร…แต่แล้ว
ก็เหมือนจริงจังเองมากไปคนเดียวตลอด…

อีกนิดเดียว ก็จะ 3 ปีแล้ว .. แล้วเราก็จะได้อยู่คนเดียวจริง
ๆ อีกที ไม่ว่าเจ้าตัวจะนึกหรือไม่ก็ตาม 
แต่หากเป็นเราเอง เรียนจบแล้ว อยากทำงานที่กรุงเทพต่อ
ออกไปอยู่ห้องเองคนเดียวดีกว่า .. อิสระกว่า แล้วก็โตแล้ว ที่สำคัญ
มีเงินเดือนหาดูตัวเองได้ อยากกลับบ้านกี่โมงก็ได้ ไม่ต้องห่วงว่าใครจะถามหา หรือว่าเป็นยังไง
.. สบายใจกว่า อยากเปิดทีวี ดูทีวี ทำอะไร ๆ ต่าง ๆ ได้ตามใจเรา

และเราเองก็ไม่ต้องมาคอยทนร้อน ต้องมาแบ่งพัดลมกัน
หรือว่าต้องหาเรื่องคุย ทั้ง ๆ ที่วันนั้นไม่มีอารมณ์จะคุย อยากอยู่เงียบ ๆ
เหมือนเดิม ๆ ที่ไม่ต้องคิดอะไรเผื่อใคร
หรือว่าต้องทำอะไรแล้วต้องนึกว่ายังมีอีกคนอยู่ในห้อง 

ใครจะดูว่าใจร้าย ทั้ง ๆ ที่เป็นน้องตัวเอง
แต่ใจยังไงก็อยากอยู่คนเดียวเหมือนเดิม
ยังไงเองก็ตกลงกันแล้วกับแม่ว่าเรียนจบอยากอยู่ต่อ ก็ต้องออกไปอยู่เอง โตแล้ว
จะให้อยู่ด้วยกันไปตลอดก็คงไม่เอา .. งั้นจะซื้อทำไม 1 ห้องนอน
และไม่เคยคิดว่าจะมาอยู่ 2 คน ยังไงน่าจะเข้าใจความรู้สึก

 

ขอความสุข(สงบ เงียบ อยู่คนเดียว) ของเรานั้นคืนกลับมา

แล้วจนได้ ตอนนี้คนอื่น ๆ ที่เรียนทีหลังเราตอนนี้เขาก็พากันเรียนจบกันหมดแล้ว ไม่ว่าจะรุ่นน้องที่เรียนหลังเรา หรือว่า ที่ทำงานที่เรียนหลังเราตั้ง 3 ปี เขายังเรียนจบกันแล้วด้วย ..

แล้วเอ็งจะมัวรออะไรอยู่นิ ไม่ทำ ๆ อะไรสักที(ว่ะ)นิ รอเวลา .. รออารมณ์ .. รออะไรหา

พ่อก็ไม่อยู่แล้ว หรือว่าจะรอ … อย่าเลย นานเกินไปเหมือนที่รู้ ทำไมเราไม่อะไรสักอย่าง อย่าบอกว่าจะเอาให้ครบตามที่เวลาให้ อย่าเลย .. เสียเวลา เสียโอกาสอีกหลาย ๆ อย่าง แค่นี้ก็นานพอแล้ว นานนนนน จนพอจะรู้ว่า ไม่น่ามาเรียนเลย … กรรมเอ็ง

อีกนิดหน่อย  .. หรือไม่นิด ไม่ง่ายจริง ๆ เลยนะนี่